Lo chant de la Dama

Lo prince amat daus òmes, de las chausas
e de las fadas tot parier
dòrm dins sa tor dont las pòrtas son clausas
au Dieu vertadier.
La Dama a l’unicòrn, teissuda en la tentura
que met dau jorn levant a la muralha escura,
chanta aquel chant estranh
d’alegratge e de planh :
« Plen de jòia e plen de tristor,
en esta tor
que lo barralha,
mon còr escuralha
son esclardor.
La naujòla
que me desòla,
en mon leser,
es mon plaser ;
mon char suplici
es mon delici,
mon char torment
mon nuiriment.
La mau presada
desconsolada
qu’ieu sei,
la totjorn muda
dont l’ama se muda
en plors de jai,
a son amor sera fidela
coma a la prima l’irondela ;
lassa ! paubra ama sens estela,
beleu jamai
ne parlerai mai ! »
La Dama a l’unicòrn, teissuda en la tentura
que met dau jorn levant a la muralha escura,
a chantat coma en un pantais.
Lo prince amat daus òmes, de las chausas
e de las fadas tot parier
dòrm en sa tor dont las pòrtas son clausas ;
n’a pas auvit lo chant, son esprit auturier,
aquesta nueit, viatja en l’ocean fadier.

Paul-Louis Grenier, La Dame à la Licorne (Le Chant de la Dame)
© Edicions dau Chamin de Sent-Jaume