L’Arribada

La chapsa o lo còrs precios
de santa Valeria repausa
chamina en lo ser tenebros ;
sos portadors redobtan nausa :
las còstas sont plenas d’arlots
que brisan champanas e crotz.
Los monges de Lemòtges, aclins a çò qu’impausa
Dieu, archa a las Vertats,
an conduit lo còrs de lor santa
au país de Combralha o l’aspra Tarda chanta ;
la terra es dura a lors pès deschauçats ;
neir es lo cel e neira es la contrada,
mantas vetz une òrra ventada,
de son ala desmesurada,
fer la dolorosa mainada
d’aquels que fan joios tots los divins mandats.
Viatjadors perduts en las solesas
sens estelas, sens lum,
escotan la rumor de las saleças
e la ribiera corre ambe un retint de flum ;
non sonan mot, prejan en lor coratge
la santa que los vei de l’enternau ribatge,
marchan grevats d’escur, sens tòrcha e sens chalelh.
D’un còp, un òrb de fuec, lusent mai qu’un soleilh,
sòrt de la nueit ; ò meravilha !
una anma i brilha
coma una perla en un rubis vermelh.
Los monges pelerins l’an be reconoguda
e mostra a lor veguda,
maugrat lo neir deser de l’Escur traïdor,
la comba de Chambon e sas pradas en flor.

Paul-Louis Grenier, La Chanson de Combraille (L’Arrivée)
Ayants droit : Édicions dau Chamin de Sent Jaume
© Edicions dau Chamin de Sent-Jaume