Un autre matin, l’archipestre disia sa messa dins son egleisa qu’es assitada, coma sabetz rasis lo fons dal pueg dal Torn. Palhòla, que la i servia, desempuei lo començament dal Credo, auvia un chen corrent que menava en amont un basacle de tots los diables. De segur acorsava quauqua lebre. N’entendiatz mas : Au ! Au ! Au ! Aquò donava a Palhòla fòrça distraccions.

Quand ne’n fugueron al Lavabo, Palhòla poguet pus i tener, e, en boidant l’aiga sus los dets de l’archipestre, de l’er d’un chen que sent lo gibier, i disset en acatant la votz :
— Au, monsur l’archipestre… n’auvetz pas ?
L’archipestre, sens s’escalhar, i respond :
— Si qu’es Turlaud ; la lebre es fotuda.
Tòrna al mieg de l’autar e fai :
— Orate fratres…

Eusèbe Bombal, Lo darrier archipestre d’a Brivasac, curat d’a Monceu