Pauvre Carnaval

© Droits réservés

Paubre Carnaval

Dins mon mestier, sai acostumat de veire tota espeça de monde, mas tot parier, lo paubre òme que trobei l’autre jorn, siclat dins mon bureu, me faguet pitat. Un grand còrps magre, tot endorsat, esflancat, ranquenit, una paubra mina esfrilada, daus uelhs feuros. ‘Bilhat dins ‘na guelha pelhandrosa, mon visitor semblava un vielh missard. Emb d’aquò ‘na poscha raucha li secodava la peitrena a creure qu’ela ‘nava li ‘rachar los budeus.
— Monsur, me disset-eu, ne sai gran vengut per un afar davant lo Tribunau ; sai quí per vos damandar de m’aidar, vos iò podetz, vos n’atz mas qu’a escriure dins vòstres jornaus.
— Mas qui setz vos, e que pòde ieu far per vos ?
— Qui ieu sai ? Monsur, sai Carnaval.
— Anetz ! Me pensí ieu, qu’es un fòu ; fau pas lo contrariar. E tot doçament li dissí :
— Contatz-me vòstre afar.
— E be ! Monsur chas nos son pelhaires ; mas de pair en filh qu’es n’autres que fam Carnaval lo dimecres de las Cendres. Tau que vos me vesetz, qu’es me qu’ilhs an gitat dins la Viena passat-ier e qu’es per ‘quò que posche entau aüei. Que l’aiga n’era gran tedda queu jorn ! A ! ‘quò vos estona, çò que vos dise ? Vos cresiatz beleu que lo Carnaval qu’ilhs permenen tots los ans de la Meraria au Pont-Nuòu, per lo fotre apres dins la ribiera, qu’era mas un tapon de palha emb daus abits de mascarat, coma los espauradors qu’ilhs boten dins los vargiers per far fugir los auseus ? Non gran ! Qu’es un òme, un crestian coma vos. Quel òme qu’es me, e qu’es entau que pòde me far quauques pitits revenguts per m’aidar a viure, me, ma femna e mos pitits. (...)

René Farnier, Paubre Carnaval
© Droits réservés

L’œuvre et le territoire

Une notice issue de l’exposition « 200 ans de littérature occitane limousine ».

Localisation