L’Oie trop coquette

© Droits réservés

L’Aucha tròp coqueta

Una jòuna aucha, un pauc pimpinha e plan coqueta,
Pensava mas a la toaleta.
La leva-nas
Trobava qu’emb sa rauba grisa
Semblava Cendrelhon. (Que degun vos avisa,
Vos mira e vos enveja, aquò contenta pas
Lo qu’aima a far deus embarras.)
Menada per son monde a Briva, un jorn de fiera,
Corguet chas la modista e se faguet botar,
Per ’mor de pareisser pus fiera,
Tot çò que poguet achaptar :
Coa de paun, alas de pintarda,
Chaput de parroquet, gorjarel de pijon.
Amb’aquò se crei e se carra
E s’entòrna, urosa, a maison.
Chadun l’agacha e per la mielhs veire se vira.
La nècia, adonc, se pensa qu’om la mira.
Se desmaniera, tend lo còl :
Diriatz que vai sinar la coada.
Çòpendent, aital arneschada,
A chade pas es entraupada :
Pòt pus s’esjaletar, córrer e prener lo vòl ;
Marcha coma s’avia la jarrassa
O ben coma s’era tròp grassa.
Dins los chamins, plens de ‘rodaus e de gaulhas,
Sos beus abits tan chars son d’abòrd frotelhats
E per las argelas
Sa coeta e son chaput son sovent embecats.
Per far dins son airal una pus brava entrada,
S’alisa de son mielhs, pren lo pas de parada.
Quanh’ esmai quand se mòstra e quanha espofidada !
Lo chen japa e la vòl brejar
E los posins van s’estujar.
Vestida d’aquesta maniera
Pareis chas ela una estrangiera.
(...)

Marguerite Genès, L’Aucha trop coqueta
© Droits réservés

Localisation