Dieu

Marie Bosle, Dieu, Les Histoires de la Marie, FOL de la Creuse / IEO Marche-Combraille, 1981.

© Droits réservés

Diu

Un jurn, Sent Piare se promenava au bord de l’aiga :
— « A ! A ! Si ieu z-era Bon Diu ! Coma tot niriá mièlhs ! »
— « Que quò d’aici te tenha en res », dissèt le Bon Diu que l’avia auvit, « ieu vau me pausar en atendre ; Ten ! Vaicí mon tròne, sicla-te dessobre. Ieu ne’n profiètarai a mon torn par nar me promenar. »
Le Sent ambicionat se siegèt sobre le tròne e prenguèt un aire de mestressatge. Mas venguèt na vièlha femna dau Roseli que menava sa vacha paisser au prat, puèi la se’n nèt.
— « A ! Çai, ma bona femna, cù es quò que vai gardar quela vacha si vos en vatz ? » Dissèt le Bon Sent.
— « Vos me fasetz na brava demanda ! Qu’es be le darrièr de mos socis ! Le Bon Diu se’n charja be ! Par quant a ieu, ieu me’n torne vars maison. Ieu z-ai tant de boalha ! »
— « A ! La z-a ben rason ! » Dissèt le Bon Diu que ne’n risia coma un nèci, « e coma qu’es te que sès le Bon Diu, fau que tu demòres aici par li gardar sa vacha. »
Quò fasia be na chalor : i avai de las moschas, puèi daus bòrlhes, la paubra bèstia podia pus i tener : la se metèt de levar la coa, puèi d’esdèlar. La traversava tota los bòissons, puèi Sent Piare par darrièr sens poder l’arrestar dusca vars Cròcq.
Le Bon Diu que zò risia tant quò podia, sabia tot sòu las muralhas, puèi los bòissons que la z-avia trascimat. Le sèr, le paubre Sent Piare ne’n podia pus.
Le Bon Diu li dissèt :
— « Tu volias mestressar tota la tiàrra, puèi tu sès pas fotut de gardar na vacha. »

Marie Bosle, Diu
© Droits réservés

Localisation